‘Pillen eruit, muziek erin’

Het is een groot contrast: livemuziek in een steriele klinische omgeving met patiënten. In sommige gevallen liggen die in coma of worden ze in slaap gehouden.

“Het is een groot contrast: livemuziek in een steriele klinische omgeving met patiënten. In sommige gevallen liggen die in coma of worden ze in slaap gehouden. Toch helpt de muziek ze. Dat is de overtuiging van de musici en het team achter het project MuzIC onder wie IC-verpleegkundige Lorette Gijsbers. “Vroeger brachten we patiënten op de intensive care in slaap en nu proberen we ze zo vitaal mogelijk te houden, omdat dat op termijn beter is.”

Lees het hele artikel op nos.nl

‘Muziek is geen luxe, muziek is een noodzaak. En bewijs hopen we te krijgen.’

Het Universitair Medisch Centrum en de Hanzehogeschool in Groningen onderzoeken wat het effect is van live-muziek op het welzijn van ernstig zieke patiënten die een operatie hebben ondergaan. De resultaten zijn veelbelovend.

Het Universitair Medisch Centrum en de Hanzehogeschool in Groningen onderzoeken wat het effect is van live-muziek op het welzijn van ernstig zieke patiënten die een operatie hebben ondergaan. De resultaten zijn veelbelovend.

Lees het gehele bericht hier

Neurowetenschappers ontdekken een lied dat stress met 65% vermindert (Luister)

Miljoenen mensen leiden aan angststoornissen, velen leiden zelfs aan chronische angststoornissen. Met angst, kan het soms onmogelijk lijken ook maar iets te vinden dat helpt.

Volgens wetenschappers kan deze song de spanning met 65% reduceren!

Lees hier het gehele bericht (in het engels): http://awarenessact.com/neuroscientistss-discover-a-song-that-reduces-anxiety-by-65-percent-listen/?=cc

Muziektherapie werkt, maar vraag niet waarom

Niet alleen bij neurologische aandoeningen helpt muziektherapie.

“Niet alleen bij neurologische aandoeningen helpt muziektherapie. Ook mensen met een psychiatrische aandoening kunnen er baat bij hebben. Muziek wordt bijvoorbeeld vaak gebruikt om depressieve klachten te verminderen.”

Lees hier het gehele artikel:

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/08/11/muziektherapie-werkt-maar-vraag-niet-waarom-12478632-a1569629

Maria zei …

Be the Music 1.0 voelde voor mij als een soort thuiskomen.

Be the Music 1.0 voelde voor mij als een soort thuiskomen.
Susan en Will zetten in hun knusse woonkamer vol gitaren zo’n uitnodigende sfeer neer om de muziek die er van binnen is te laten stromen. Het mooie is – je schrijft echt je eigen liedje. Ze geven je de tools die je aan het denken, voelen en creëren zetten.. Sinds het begin van de cursus blijft de inspiratie voor nieuwe liedjes komen, zo fijn!

Dankjulliewel Susan en Will 🙂 Ik kom graag nog eens terug bij jullie.

– Maria

Lees hier meer over de workshop “Be the Music 1.0”

De filosofie achter MftW, stap 2 van 4: Consuminderen

In onze voorgaande blog hebben we het gehad over stap 1 van onze filosofie achter Music from the Well: ‘ontspullen’: Alleen overhouden wat je écht nodig hebt, helpt je bij het focussen op wat je écht belangrijk vindt. Althans, zo werkt het voor ons…

Een direct gevolg van dat ‘ontspullen’ bleek voor ons de confrontatie met de inkomende stroom: wat komt er eigenlijk dagelijks ons huis weer binnen?

In onze voorgaande blog hebben we het gehad over stap 1 van onze filosofie achter Music from the Well: ‘ontspullen’: Alleen overhouden wat je écht nodig hebt, helpt je bij het focussen op wat je écht belangrijk vindt. Althans, zo werkt het voor ons…

Een direct gevolg van dat ‘ontspullen’ bleek voor ons de confrontatie met de inkomende stroom: wat komt er eigenlijk dagelijks ons huis weer binnen?

Fysieke wereld

Boodschappen, abonnementen op tijdschriften, ongewilde reclamefolders, nieuwe kleding, meubels, boeken, films, high-tech spullen, cadeautjes, freubels en meer …

Digitale wereld

En toen gingen we naar de computers, de smartphones, de tablets: wat bleven we binnenhalen? PDF’s (“die we nog een keer moeten doorlezen”), honderd foto’s van die middag op het strand, nieuwsbrief a t/m z (“moeten we ook allemaal nog lezen”), social media met miljoenen impulsen die je vaak direct tot actie aanzetten en die je binnen no-time laten afdwalen naar weet ik veel welk filmpje nou weer, waarna je zo ontzettend moe bent dat je niet eens meer weet waar je die dag ook alweer op wilde focussen. Sorry dat wij nu op dit moment ook jouw aandacht vragen : – )

Dus voor ons geldt: Alleen binnenhalen wat je echt nodig hebt, helpt je bij het focussen op wat je écht belangrijk vindt. Nogmaals, zo werkt het voor ons…

Documentaire: Alive Inside (2014)

In de documentaire is te zien wat muziek kan doen met mensen die aan dementie lijden.

Dementie & muziek

Deze documentaire hebben wij voornamelijk met een smile van oor-tot-oor bekeken. Indringend, confronterend en verrassend! Geweldig om te zien wat muziek kan doen met mensen die aan dementie lijden!
Mocht je zelf iemand kennen die dementeert, vraag ze wat hun favoriete muziek was en laat ze die muziek weer horen, kijk zelf wat het doet!

Het muzikale geheugen is een van de laatste gebieden die bij patienten die aan dementie lijden aangetast wordt. Door deze mensen weer te verbinden met de muziek waar ze ooit zo van hielden zeggen zij zich weer helemaal “alive!!!!” te voelen.

KLIK HIER voor de officiële website van de stichting

Ook is de film is op netflix te zien.

Muziek als medicijn

Het is druk in de stad, druk in de trein, druk in de supermarkt en druk op de weg.

Het is druk op facebook, twitter, instagram, youtube, linkedin, spotify, soundcloud, nu.nl, NOS, de correspondent, pinterest, viber, mailchimp, in onze mailbox en onze to do list puilt uit!

Druk

Het is druk in de stad, druk in de trein, druk in de supermarkt en druk op de weg.

Scroll scroll scroll

Het is druk op facebook, twitter, instagram, youtube, linkedin, spotify, soundcloud, nu.nl, NOS, de correspondent, pinterest, viber, mailchimp, in onze mailbox en onze to do list puilt uit! Prikkels prikkels prikkels.

Als we bij het tankstation zijn, op de bus staan te wachten of gewoon even een winkel ingaan: overal prikkels. Reclames waar je niet omheen kan en de muziek staat bloedstollend hard. “Kopen, kopen, kopen!” schreeuwt het! Als we in een kledingzaak aan de winkelbediende die in trance lijkt te zijn, voor de derde keer opnieuw vragen wat ze eigenlijk zelf van de muziek vindt (ze kon ons niet goed verstaan), lijkt ze voor het eerst echt te gaan luisteren en zegt ze dat ze er eigenlijk heel moe van wordt en vaak met hoofdpijn naar huis gaat. Het lijkt wel of ze voor het eerst beseft dat ze zich blootstelt aan penetrante decibellen, dag in dag uit. Doodvermoeiend…

Op de weg is het rete druk, iedereen lijkt haast te hebben en blijft op de linker weghelft rijden. Mensen maken rare moves op de weg omdat ze net even te lang in hun smartphone turen.

Dan komen we thuis, we moeten echt afschakelen. Zoveel nog te doen. Maar eerst even ontprikkelen.

Muziek als medicijn

We pakken onze gitaren en gaan wat spelen en zingen en daarmee vallen alle prikkels in een keer weg. Het is echt ongelofelijk hoeveel rust het muziek maken geeft. Gedachten schieten door ons hoofd, maar lijken steeds meer op de achtergrond te geraken naarmate we langer spelen.

We hebben ons voorgenomen om vanaf 22 uur alle devices uit te zetten en dan soms samen aandachtig naar muziek te luisteren. Hoe lang geleden is het wel dat we de focus hadden om van a tot z naar 1 cd te luisteren? Die concentratieboog lijkt wel geheel verleden tijd.

Wandelen

Ook zijn we gaan wandelen, liefst elke dag een rondje om de plas. Dat is al snel goed voor drie kwartier. Jeetje wat een verschil. Maar nu nog voor elkaar krijgen dat we dan stilte wandelingen gaan maken want man o man wat kunnen wij praten tijdens het wandelen.

Iemand zei ons laatst: de beste ideeën komen voort uit de stilte. Ok, vanaf nu gaan we stilte wandelingen invoeren.

Ontprikkelen, wat wij ook wel consuminderen noemen, is wat ons betreft afzien, maar we zien nu al hoeveel focus het geeft.

Wordt vervolgd…

Ben de muziek

Het begon met “lala” en later Ciske de Rat en alle platen die mijn moeder draaide: van klassiek, pop, soul, jazz tot wereldmuziek. Als een spons zoog ik alles op.
Ik zong op de wc, op de fiets, in de gang, in bad, in bed. Overal.
Ik vond er niets van, ik deed het gewoon.

Als klein meisje zong ik de hele dag

Het begon met “lala” en later Ciske de Rat en alle platen die mijn moeder draaide: van klassiek, pop, soul, jazz tot wereldmuziek. Als een spons zoog ik alles op.
Ik zong op de wc, op de fiets, in de gang, in bad, in bed. Overal.
Ik vond er niets van, ik deed het gewoon.

Als iemand er wat van zei dan dacht ik: oh ok, dat is goed. En zong vrolijk door.

Ik bouwde racewagens, bakte ‘kippenvoer pizza’s’ en bracht uren door op de takken van hoge bomen waarin ik mijn kleine wereld kon overzien.

Hoog in de bomen kon ik mijn kleine wereld overzien

Ook tekenende ik graag, knutselde erop los en maakte van allerlei materialen een kunstwerk. Die ene keer dat mijn vader zijn triplex platen miste en die keer dat het kippenvoer opvallend geslonken was … dan was ik weer eens in de weer geweest …
Ik bouwde racewagens, bakte ‘kippenvoer pizza’s’ en bracht uren door op de takken van hoge bomen waarin ik mijn kleine wereld kon overzien.

Tijd bestond niet, ik was gewoon.

Ik had geen uitgedachte plannen

In huis bouwde ik hutten, die ik weer opbouwde als ze in elkaar donderden. Ik verbond lichtschakelaars met meters wol van mijn moeder om lichten aan en uit te kunnen doen wanneer dat mij uitkwam. Van de transparante plastic koker waar mijn moeders nieuwe pantys uit waren gekomen maakte ik een lift waarin mijn Fisher-Price poppetjes van de begane naar de eerste verdieping reisden. Ik racete met de matras van de zoldertrap en keek uren naar de sterren.

Ik had geen uitgedachte plannen, ik deed het gewoon.

Vallen en opstaan

Als ik weer eens uit een boom viel, struikelde, op straat neersmakte, iets op mij viel of ik een spijker in mijn voet trapte, schreeuwde ik moord en brand en stopte daar direct mee zodra mijn ouders me lieten zien dat het wel meeviel.

Ik vond er niets van, ik viel en ik stond op, zo was het gewoon.

Ik was als een rivier die gewoon stroomde en ik wist niet eens dat ik stroomde!

Ik was zo vol zelfvertrouwen

In huis van boven naar beneden verkoos ik meestal de leuning van de trap en gleed zo de vloer op waar ik een aantal radslagen in de kamer op liet volgen. Ik deed gerust twee verschillende kleuren sokken aan en kwam er pas uren later achter. Of ik ging in de verkleedmodus en kwam niet meer bij van het lachen van mijn eigen bedachte combinaties. Ik leerde piano spelen en maakte fout na fout maar vond er niets van. Het was gewoon zo, dat hoorde erbij.

Ik was zo vol zelfvertrouwen, ik was niet kapot te krijgen. Ik was als een rivier die gewoon stroomde en ik wist niet eens dat ik stroomde!

Zoals in de levens van zovelen, reikte het leven ook mij littekens aan om mij te laten zien dat de wereld net zo hard is als de mijne zacht was.

 

En toen .. Zoals in de levens van zovelen, reikte het leven ook mij littekens aan om mij te laten zien dat de wereld net zo hard is als de mijne zacht was. Mijn rivier zat opeens vol met takken, het stroomde niet meer en ik werd een jonge vrouw die leefde uit angst met alle daarbij behorende, door op angst gebaseerde, keuzes.
Maar op de een of andere manier heb ik in het leven aan alles getwijfeld, behalve aan de muziek die ik altijd vanuit mijn hart bleef maken!

Ik bleef zingen, en zingen werd een manier van overleven. Als ik zong was ik weer de rivier en kon ik stromen in de storm. Alsof er even helemaal niets anders dan muziek bestond.

Ben de muziek

Nu, kan ik helder zien dat ik dankzij de takken in de rivier, bewust ben geworden. Bewust van het feit dat ik als de rivier ben die stroomt, die alles dat op mijn pad komt overwint. Linksom of rechtsom.

Nu is zingen geen overleven meer, maar een levensstijl. Als ik zing dan laat ik komen wat er komt, zonder oordeel. Net zoals ik deed toen ik klein was.

Zo nu en dan vergeet ik weer wie ik ben en lijken de takken weer een reële bedreiging. Dan trek ik me terug en maak muziek om mijzelf eraan te herinneren wie ik ben. Dan stroom ik tussen de takken door en volg mijn weg.

Muziek maken met Will Sophie is voor mij een en al herkenning.

Music from the Well

Muziek maken met Will Sophie is voor mij een en al herkenning. Als wij muziek maken zijn we net twee kinderen in een volwassen lijf die elkaar aanvullen, uitdagen en die vooral veel lol maken. Als wij improviseren is er honderd procent vertrouwen in onszelf en in elkaar en dus in de muziek. Dan zijn wij één met alles. Dan zijn wij geen vrouw, geen man, geen leeftijd, geen naam, geen gezicht, geen functie, geen verhaal, geen verleden. Dan bestaat er geen tijd.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren